در ژانويه 2005، بخش توسعه مخابرات آی تی يو (ITU-D) کتاب مرجع ارتباط در مواقع اورژانس برای کشورهای در حال توسعه را چاپ نمود ( چاپ دوم). اين کتاب توسط گروه مطالعاتی 2، ITU-D مورد قبول واقع شده بود. اين کتاب کاملا" مناسب بوده و فصل پنجم آن مربوط به سروس راديوآماتور می باشد، در آنجا فرکانس ها و مدهايي که می توانند توسط اين سرويس بکار گرفته شوند و همچنين اقدام عملی لازم شرح داده شده است.

راديوآماتور و امداد در واقعه سونامی

در اين تراژدی سرويس آماتوری يک سرويس امدادی ارائه داد. در بسياری از گزاش های خبری به اين فعاليت اشاره شده است. يکی از آنها در اخبار اقتصادی آن لاين سريلانکا به تاريخ 29 دسامبر 2004 گزارش شده است.

اپراتورهای راديوآماتور سريلانکا سرويس های خود را به هر مکانی که نياز به سرويس های ارتباطی دارد، تقديم می نمايد. تا روز گذشته انجمن راديويی سريلانکا يک لينک موج کوتاه بين هامبانتوتا و دفتر امدادرسانی نخست وزيری در تمپل تريز و ديگر دفاتر امدادی دولتی منطقه آسيب ديده برقرار نموده است. اغلب اينگونه ارتباطات راديوآماتوری، تنها ارتباط موجود ناحيه بلا زده با ديگر دنيا بوده است. يک فرستنده- گيرنده کوچک روميزی با خروجی چند صد وات می تواند حتی ارتباط بين دو کشور با چند صد مايل فاصله را برقرار سازد.

مثال ديگر روزنامه ملی هند بنام هندو در 30 دسامبر 2004 گزارش داد ( اين گزارش در واشنگتن پست سوم ژانويه 2005 نيز آمده است:

" هنگاميکه چهار اپراتور راديوآماتور چند هفته پيش به جزاير آندامان و نيکوبار رسيدند، نمی دانستند که وسيله تفريح آنها تنها نجات دهنده زندگی در اين جزاير شود. آنها در تماس بودند که لرزش ها شروع شد، رهبر تيم مشغول صحبت با يک استراليايي توسط راديو بود. او می گويد صدای استراليايي يک لحظه شدت گرفت و سپس خاموش شد. جزيره توسط زلزله و امواج تخريب شد. تلفن ها از کارافتادند، برق هم رفت و زندگی در اين دو جزيره در گيجی حادثه دچار ايست شد. امواج هوايي نيز خاموش بودند، سکوت بلندی بود، آماتورهای جهان در بهت بودند که تيم، نجات يافته يا نه. باری دو ساعت بعد به شکلی باورنکردنی امواج آنها دوباره در فضا پخش شد. هرگونه وسيله ارتباطی از بين رفته بود. آنها تنها کسانی بودند که تا چندين ساعت بعد تنها لينک اين جزاير را با دنيای بيرون برقرار کردند".

 

 

انجمن راديوآماتور هندوستان چنين گزارش داد:

اولين لرزش ها در زلزله سوماترا در منطقه چنای در ساعت 30/6 بيست و ششم دسامبر 2004 احساس شد. در آن موقع تنها، ترس حکمروايي می کرد. تا ساعت 9، سونامی سواحل ما را در نور ديد و

گزارش ها رسيدند. در بندر بل اير دستگاه UV4 Dxploration نيز لرزش را احساس کرد ليکن اندکی بعد خاموش شد تا توسط باطری کارش را شروع کند. از آن زمان تيم چهارنفره تنها وسيله ارتباط با کشور بودند. بعدا" در جزاير کوچک تر از Car Nicobar استفاده کردند و ايستگاه بل اير اطلاعات را به مقامات رله می کرد. در اين بين گروه بره ها ايستگاههايي را در ولانگانی، ناگاپاتينام، کادولور و ديگر مکانها راه اندازی نمودند و هنگاميکه خطوط زمينی و تلفن های سلولی توسط ترافيک سنگين قفل شده بودند، اين دستگاهها مفيد و مفيدتر شدند. ترافيک عمدتا" روی HF در MHz7 و MHz14 بود ( با توجه به مسافت ها) ليکن از VHF برای ارتباط بين ايستگاههای مختلف محلی کمک گرفته شد."

تغييرات انجام يافته در WRC-03:

تراژدی دسامبر 2004 نشان داد که امداد رسانی به ارتباطات بين المللی نياز دارد. قبل ازWRC-03 ارتباط بين المللی توسط سرويس راديوآماتوری ممنوع بود، مگراينکه ترتيب خاصی بين کشورهای مربوطه برقرار می گرديد.

اين محدوديت باعث محدوديت در قوانين ملی کشورها در مورد سرويس آماتوری شده بود و شايد هنوز هم هست. در WRC-03 اين محدوديت با قانونی جديد عوض شد که دوباره تأکيد می کند راديوآماتوری به عنوان منبع ارتباطی بهنگام بلايا می باشد. آن کنفرانس ماده 2503 را به صورت زير تصويب نمود:

" راديوآماتوری می تواند فقط در وضعيت اورژانس و امداد رسانی، ارتباط بين المللی به نفع کشور ثالث برقرار نمايد. هر کشور می تواند کاربرد اين ماده را در محدوده مرزهای خود تعيين نمايد."

از WRC-03 به بعد نه لازم و نه مناسب است که کشوری حتی با کشور ديگر مشاوره کند تا ايستگاههای راديوآماتور دو طرف با يکديگر ارتباط بين المللی داشته باشند. البته وضعيتی که ايستگاه راديو آماتور در کشوری نتواند طبق قوانين ملی با ديگر کشورها ارتباط برقرار کند، گرچه در کشور ديگر اين کار مجاز شمرده می شود، پيش آمده است.

قوانين ملی:

WRC-03 ماده جديد A2509 را پذيرفت که بيان می دارد:

" کشورها ترغيب می گردند در مورد اقدام های لازم برای ارتباط ايستگاههای آماتوری خود و ارتباط با ديگر کشورها در امداد رسانی شرکت نمايند."

کشورهائيکه از ماده فوق استفاده کنند وسيله بسيار مناسبی را در امدادرسانی برگزيده اند. اين تجربه می تواند تمرين يک آماتور برای فرستادن پيام روی شبکه اورژانس دولتی، يا سازمان شناخته شده مثل صليب سرخ و يا ارتباط يک مسابقه قايقرانی و غيره باشد. کشورها ترغيب می گردند مناسبترين و بامعناترين سرويس راديوآماتوری را در کشور خود تدارک ببينند.

نتيجه:

قوانين ملی که حاوی ممنوعيت ارتباطات راديوآماتورها به نفع کشور سوم می باشند بايستی طبق مصوبه کنفرانس جهانی ارتباطات راديويی سال 2003 تغيير کنند.

قوانين ملی جديدی که ممکنست نياز باشد بايستی تدوين گردد. توجه به تغييرات انجام شده توسط WRC-03 روی آرتيکل 25، با توجه به وقايع اخير، و بازنگری در قوانين ملی بسيار مفيد خواهد بود.

منبع : سازمان تنظيم مقررات و ارتباطات راديويي